Wie is Vilma?
Vilma = Verandering
Verandering ontstaat niet door mensen mee te nemen in een plan.
Verandering ontstaat wanneer mensen zichzelf herkennen in het verhaal achter hun plan.
Dat hoe Vilma werkt conform de waarden DOR:
- Discipline
- Orde
- Respect
Met haar unieke combinatie van praktijkervaring, storytelling en veranderkunde maakt zij complexe veranderingen persoonlijk, begrijpelijk en relevant. Niet door mensen te vertellen wat zij moeten doen, maar door hen te laten ontdekken waarom verandering voor hén belangrijk is.
Vilma creëert met TAAL, verbinding tussen strategie en uitvoering, waardoor urgentie niet langer alleen bij het management blijft liggen, maar eigenaarschap ontstaat op alle niveaus van de organisatie. Juist daar begint duurzame verandering: wanneer mensen niet alleen begrijpen wat er moet veranderen, maar ook voelen waarom zij zelf onderdeel zijn van die beweging.
Oh ja, welke labels heb ik allemaal ?
- Mama.
- Vrouw.
- Curaçaoënaar.
- No-Nonsense Coach.
- Mens.
Een vrouw achter een naam, met een verhaal dat maar weinigen kennen.
Want mensen kennen misschien haar naam, maar niet het verhaal dat haar heeft gevormd.
Een vrouw achter een naam, met een verhaal dat maar weinigen kennen.
Want mensen kennen misschien haar naam, maar niet het verhaal dat haar heeft gevormd.
Jaar 2008, hoe mijn innerlijke reis, van binnen naar buiten toe, begon!
Toen mijn reis naar binnen begon en ik verschillende namen gaf aan de gebeurtenissen in mijn leven, kwam mijn verhaal pas echt in beweging.
Veel verhalen hadden nooit een naam gekregen.
Geen woorden.
Geen emoties.
Ze waren er wel, maar ik had ze nooit werkelijk onder ogen durven komen of de ruimte gegeven om te bestaan.
Thema’s die ik lange tijd had weggestopt, kwamen langzaam naar boven. Mijn opvoeding, mijn herinneringen en mijn respect voor mijn moeder dreven naar de oppervlakte.
"Om te kunnen groeien wordt veranderen vanzelfsprekend"
"Om te kunnen groeien wordt veranderen vanzelfsprekend"
In 2008 na mijn NLP'studies heb ik mijn verhaal geschreven in het boek: "IK LEEF. Vergeven om te kunnen Leven.
Ik probeerde te vergeven.
Maar nooit kunnen vergeten.
Uit respect voor mijn moeder, die toen nog in leven was, heb ik veel verhalen diep in mezelf begraven en niet in mijn manuscript, Ik Leef, Vergeven om te kunnen leven", opgenomen. Ik wilde haar niet kwetsen en bepaalde herinneringen liever laten rusten.Maar zodra je begint te graven in je verleden, ontdek je delen van jezelf waarmee je misschien jarenlang geen confrontatie hebt durven aangaan.Juist die delen kunnen ongemerkt richting geven aan je toekomst.Langzaam besef je dat je schoonheid, je eigenheid en je werkelijke ik schuil kunnen gaan achter aangeleerde gewoontes, overtuigingen en een werkelijkheid die is gevormd door je geprogrammeerde opvoeding.
Je leert leven volgens wat je is voorgeleefd, zonder altijd te beseffen hoeveel daarvan werkelijk bij jou past.
En eenmaal begonnen met graven, ontdek je dat er onder de oppervlakte veel meer verborgen ligt dan je ooit had kunnen vermoeden.
-
Daar begint de echte vrijheid.
-
Daar begint de bevrijding.
-
Daar begint de echte heling.
Niet door je verleden uit te wissen, maar door het eindelijk te durven zien zoals het is gebeurd. Door woorden te geven aan wat naamloos bleef, emoties toe te laten die nooit ruimte kregen en jezelf los te maken van wat je onbewust bent blijven meedragen.
Want misschien ontdek je tijdens die reis niet alleen wat je al die jaren hebt begraven, maar vooral wie je bent onder alles wat je hebt geleerd te zijn.
Ik ben verandering.
Jaar 2017 - 2020 tijd met mijn moeder !
In de periode van 2017 tot 2020 kreeg ik antwoorden op vragen die in 2008 bij mij naar boven waren gekomen.Ik stelde mijn moeder vragen die ik eerder niet durfde te stellen.Achteraf besef ik dat dit zo had moeten verlopen.
Want juist daardoor kreeg mijn ware schoonheid de ruimte om zichtbaar te worden, zonder zich nog langer te hoeven verschuilen.
Het was een bom die letterlijk in mijn gezicht ontplofte. De geest van toen had zich in volle omvang gemanifesteerd en was nooit meer verdwenen.
Plotseling begreep ik waarom ik in 1999 van Curaçao weg wilde. Wat ik destijds voelde, maar misschien nog niet volledig kon begrijpen, kreeg nu betekenis. Het gevoel van onveiligheid, de problemen die onopgelost bleven en zich opstapelden, totdat ze zo vertrouwd werden dat mensen ze als vanzelfsprekend gingen beschouwen. Alsof het leven nu eenmaal zo was en er niets aan te veranderen viel.
Maar ik wilde niet dat dit mijn werkelijkheid bleef. Ik wilde niet langer leven met die beklemming, met gevoelens die ik niet kon plaatsen en situaties die langzaam maar zeker als normaal werden aanvaard. Dat wilde ik niet voor mezelf. En al helemaal niet voor mijn kinderen.
Ik had ooit de moed gehad om weg te gaan, in de hoop ruimte te vinden om anders te leven. En nu, jaren later, voelde ik hoe die oude werkelijkheid opnieuw aan mij trok. De benauwdheid keerde terug. Het was alsof ik opnieuw werd opgesloten in iets waarvan ik dacht dat ik het allang achter me had gelaten.
Jaar 2020: Confrontatie van MIJ tegen MIJ
Mijn moeder was in 2020 overleden.
Alleen begreep ik nu beter waar dat gevoel vandaan kwam.
Zoveel informatie om weer te verwerken.
En misschien was dat wel het pijnlijkste: beseffen dat je ooit bent weggegaan om jezelf te bevrijden, maar dat sommige dingen je blijven achtervolgen, totdat je de moed vindt om ze werkelijk onder ogen te zien.
Die antwoorden lieten me niet los.
Die benauwdheid kwam volledit terug en nu sterker.
Ik voelde de behoefte om mijn verhaal uit 2008 opnieuw te schrijven. Dit keer met de nieuwe kennis, het oud verhaal te confrotneren.
Maar ook met de voortdurende gedachte aan mijn moeder.
Ik wilde recht doen aan haar, aan onze band en aan alles wat zich tussen ons had afgespeeld.
Toch bleef ik worstelen met één onvermijdelijke realiteit: de waarheid is soms hard. Feiten kunnen pijnlijk zijn, confronterend en moeilijk te aanvaarden. Maar hoezeer ik ook rekening wilde houden met mijn moeder, ik kon de feiten niet veranderen of vervormen.
Ik stond voor de keuze: de waarheid verzachten om haar te beschermen, of de werkelijkheid onder ogen zien, ook als die pijn deed?
Dat is VILMAX DEEP LEARNING™
Jaar 2026, Publicatie boek
In 2026 heb ik het oude verhaal uit 2008 in een nieuw jasje gestoken.
Ik heb de patronen en de bewegingen in mijn cognitieve ontwikkeling en mijn carrière in Nederland opnieuw beschreven.
Daarmee kreeg het verhaal een nieuwe betekenis, vanuit het inzicht dat ik in de jaren daarna heb opgedaan.
Dit boek heb ik aangeboden binnen de trajecten van mijn coachingsprogramma’s. Mijn doel is om mensen aan te moedigen hun eigen verhaal onder ogen te durven zien en de waarheid te erkennen, ook wanneer die pijnlijk is.
Dat betekent niet dat je blij hoeft te zijn met wat je is overkomen. Het betekent dat je de moed vindt om terug te kijken, te begrijpen wat de gebeurtenissen met je hebben gedaan en de lessen eruit te durven halen.
Je hoeft niet blij te zijn met wat er is gebeurd. Om te kunnen vergeven en groeien door die pijn heen, is doorheen gaan de enige weg. Aan de andere kant kan je terug zien de reden van die gebeurtenis.
Zolang een herinnering je ondraagbaar pijn geeft, ben je er niet doorheen.
Dat is echte bevrijding.
Stuur me een berichtje!
Ik neem echt de tijd voor jou verhaal.
Daarna, kijken we samen naar
✅ waar je nu staat,
✅ waar je tegenaan loopt
✅ en vooral: waar je naartoe wilt.
-
Geen ingewikkelde theorieën,
-
Geen red flags
-
Een helder
-
en eerlijk gesprek dat richting geeft.
